English readers: click here for the english translation

Mijn beste vriend is er niet meer. Na 17 maanden vechten tegen kleincellig longkanker heeft uiteindelijk de ziekte gewonnen. Afgelopen zaterdag blies Onno zijn laatste adem uit, in het bijzijn van zijn vrouw en kinderen.

English translation available at end of article:
My best friend has passed away. After 17 months of fighting his small cell lung cancer, the disease has won at last. Last saturday, Onno died in the company of his family.

Ik leerde Onno kennen in mijn eerste jaar op de hotelschool, 20 jaar geleden. We studeerden daar, hij was 2 jaar daarvoor begonnen, en werkte als student assistent. Later ben ik ook ik student-assistent geworden en bleven we na onze studie collega's op de afdeling automatisering. Ons gevoel voor humor paste goed bij elkaar, het analytisch vermogen van Onno was fenomenaal, én hij was zo ontzettend leergierig. Inmiddels dus 2 decennia vriendschap, ook al waren er soms perioden met wat minder contact.

Ik heb altijd ontzag gehad voor Onno's enorme brede interesse en hij pakte alles, zakelijk of privé, aan op "a-typische" wijze. Zijn huis is de enige in zijn woonwijk met een flexibel cv-buizennetwerk, automatische lichten en gordijnen, een huis dat terugpraat, vingerafdruk-deur. Ook een Jacuzzi in de tuin, dat verwarmt wordt met afgevoerde warmte van de computers in het kantoor beneden. Of je nu een chinees, japans, bulgaars of turks restaurant binnenstapte, de gastheren werden door Onno in eigen taal begroet. Ook bracht hij (mede) de bijenpopulatie weer terug in een park in Rijswijk en zat in het bestuur van een hobbytuinen complex.

Je kon altijd wat leren omdat gebaande paden werden gemeden. En nieuwe ideëen werden dankbaar aangenomen (of direct ontkracht). Bijzonder inspirerend!

Ik besef maar al te goed dat ik, net als vele anderen die door Onno zijn geinspireerd, de boeiende gesprekken en etentjes, vliegtochtjes, het enorme enthousiasme voor alles en de middagen naar de sauna (met of zonder onze vrouwen), bijzonder ga missen.

Maar ik besef ook dat zijn vrouw Francis, dochters Evianne (10) en Divera (5) zijn liefde, raad en inspiratie nog veel meer zullen missen. Ik wens ze alle sterkte toe en zal helpen waar ik kan.

Er is een herinnering-website opgezet voor Onno: http://www.onnogort.nl

Remembering Onno Gort (1962-2010)

My best friend has passed away. After 17 months of fighting his small cell lung cancer, the disease has won at last. Last saturday, Onno died in the company of his family.

I met Onno during my first year at the hotelschool, some 20 years ago. We both studied at this institute, at which he started 2 years before, and he worked part-time at the IT faculty. Later I started working there and we remained colleagues after we had graduated.  Our sense of humour matched well, the analytical talents of Onno were phenomenal and he was incredibly knowledge-hungry. So almost 2 decades of friendship, although there were periods with less intensive contact.

I have always admired Onno's very broad interests and he approached everything, either business or private matter, in an a-typical way. His house is the only one in the neighbourhood with a complete flexible heating piping, automated lights and curtains, a house that talks back, and fingerprint access. Also a hot tub in the garden, heated by the excess heat of the computers in the offices. And Onno would speak to the owners of japanese, chinese, bulgarian or turkish restaurants in their own language. He was also a bee-keeper and was a board member of a yard club.

You could always learn something, because there was always a twist in Onno's thinking. New creative ideas were always generously accepted (or directly invalidated). Very inspiring!

The day that Onno called me in 2009 to tell he was diagnosed with small cell lung cancer is one I never forget. This was only a few months after his sister in the US died of lung cancer. I still remember exactly where I was and how shocked I was when he, as a 47-year old, talked about going to die. Soon after, he and his wife Francis decided to fight the cancer with all regular 'cures' and unorthodox methods.

I realize all too well that I, just like all the others that have been inspired by Onno, will miss our flaming dinner conversations, flying trips, the enourmous enthousiasm and the afternoons in the spa (with or without our wives) incredibly.

But that Francis, his daughters Evianne (10) and Divera (5) will miss his love, advise and inspiration even more. I wish them all the strength they need, and will help whereever possible.

A memorial-website has been created for Onno: http://www.onnogort.nl